چندي پيش رييس جمهور کشورمان براي شرکت در نشست عمومي سازمان ملل متحد به نيويورک سفر کرد. بازتاب اين سفر که تا همين چند وقت پيش ادامه داشت، (ويژه نامه روزنامه ايران براي اين رخداد) بهانه اي براي تهيه اين مقاله و مقايسه عملکرد دولت اصلاحات با دولت جديد در عرصه سياست خارجي گرديد. در جريان اين سفر قرار شد تا آقاي رييس جمهور سخنراني در جمع دانشگاهيان دانشگاه کلمبيا داشته باشند. از طريق خبرگزاري ها مطلع شديم که رييس اين دانشگاه – دکتر لي بولينجر- طي اظهار نظرهايي غيرمنصفانه و مغرضانه و خارج از عرف آکادميک، پيش از سخنراني ايشان هرآنچه را که مکنون قلبي لابي صهيونيستي بود بر زبان آورد. اين اظهارات آنچنان غيرقابل پيش بيني و توهين آميز بود که بار معنايي اش بر قلب هر شهروند ايراني – فارغ از گرايش هاي سياسي اش- سنگيني مي کرد تا آنجا که دکتر بولينجر رييس اين دانشگاه در پايان کلامش گفته بود که بيش از اين نمي دانم چگونه بايد تنفر خويش را از شما (دکتر احمدي نژاد) بيان دارم!

ابتدا اجازه دهید در مورد یک عبارت به توافق برسیم؛ "جنبش دانشجویی". همان طور که  از نام و تسمیه این عبارت بر می آید لفظ جنبش به مجموعه ای سازمان یافته از انسانها اطلاق می شود که برای دست یافتن به برخی اهداف عالی با غلیانی پیوسته و عموماً عصیان و سرکشی در مقابل موانع، دست به کنش می زنند. اما با مداقه در تاریخ حرکت دانشجویی قرن معاصر، محرز می گردد که این حرکت در معرض نوسانات متعدد، فرازها و فرودها، ضعف ها و قوت ها، انفعال و فعالیت های بی شماری بوده است که به صورتی پیوسته به هم آمیخته شده اند طوری که تنها پاره ای از فوران های عمده این جریان در ذهن تاریخ ثبت شده است.

عید قربان روزی است که اسماعیل به قربان گاه ابراهیم خلیل می رود تا مقدمه ای باشد برای قربانی کبری در قربانگاهی اکبر؛ اسماعیل می رود تا بزم گزار محفل عاشقان کربلایی باشد. هر چند خداوند "اسماعیل" را به عنوان قربانی نپذیرفت تا "علی اکبر" و "علی اصغر" و "اباالفضل العباس" در عرصۀ قربانیان راه حق جاودانه بمانند. چه اینکه هر کس (ولو اسماعیل بلند مرتبه باشد) لیاقت باریابی به عرش ملکوت را ندارد.

و زینت تمامی قربانیان راه حق، "حسین(ع)" از امروز آماده شد تا رحل اقامت به سوی قربانگاه خویش و علی های خویش و فرزندان خویش و یاران خویش اختیار کند. قربانی که حرمت خون مبارکش، آبرو بخش تمام خون های ریخته شده در همه مکان ها و در زمانی به بلندای تمام تاریخ از ازل تا ابد شد.

و زینب(س) ، عفت مجسم، دردانه باغ علی (ع) و زهرا(س)، برای تحمل آخرین داغ (و البته بزرگترین داغ زندگی اش)، این بار برادر را در راه قربان گاه بدرغه نماید و آخر بار ندا دهد که :"آیا تو برادر زینبی؟" و رو به حرم نبوی ندا سر دهد که یا ایّها الرسول، این کشته فتاده به هامون حسین توست و ای خدا این قربانی را از ما بپذیر.

و صبر کند و صبر کند و صبر کند، تا "صبر" پیش روی عمّۀ سادات شرمنده گردد. شاید اگر صبر لیاقت داشت، بعد از زینب، از قاموس واژگان حذف می گردید.

عید قربان بر شما و خانوادۀ گرامی و تمامی حنیفان جهان مبارک باد.

 قبل از اینکه بحث را آغاز نماییم بد نسیت تا به نظر دین شناسان رجوعی داشته باشیم. دین شناسان معتقدند، انسان –به ماهو انسان بودن خویش- تمایل به تقدس سازی دارد که گاه در طبیعت (جماد و نبات و انسان های دیگر) و گاه در ماوراء الطبیعه و عالم الوهیت بروز می کند. آنها معتقدند که این "میل به تقدس" یک تجربه فردی رایج در میان تمامی انسان ها از اول تا کنون بوده است و اکنون که در عهد استیلای سکولاریسم (با مفهوم عام آن) در جهان به سر می بریم دورۀ ترمیدور دین داری و بازگشت به تقدس سازی فرا خواهد رسید.

قبل از ورود به بحث لازم است تا چند نکته کوتاه ولی حیاتی را مورد مداقه وافی قرار دهیم. اول اینکه باید به تعریف محیط استراتژیک، ابعاد بازی در حال اجرا و بازیگران آن در مسأله فلسطین بپردازیم. به عبارت دیگر ابتدا باید به توصیف شرایط واقعی رویدادها بپردازیم و سپس تحلیل و راهکار خود در این زمینه را ارائه نماییم.

از دو روش کلی می توان به مسائلی از این قبیل پرداخت. روش اول مربوط به یک سری تحلیل های آرمان گرایانه از چالش قدس شریف مربوط می شود که بیشتر جنبۀ احساسی دارد و معمولاً در میان عوام کاربرد وسیع تری دارد، خاصه آنکه حاوی مضامینی به منظور پروپگاندا نیز باشد. اما روش دوم – که مد نظر بحث امروز ما نیز هست- بیشتر جنبۀ تحلیلی، علمی و آکادمیک دارد که بعد از مدل سازی وضع موجود و توصیف وضع موجود به ارائه مدل هایی مبتنی بر راهبردهای علمی و عملی می پردازد.